Mimozami jesień się zaczyna,
O outono começa com mimosa,
Złotawa, krucha i miła.
Dourada, frágil e amável.
To ty, to ty jesteś ta dziewczyna,
És tu, és tu a rapariga,
Która do mnie na ulicę wychodziła.
Que saía para a rua para me encontrar.
Od twoich listów pachniało w sieni,
O vestíbulo cheirava às tuas cartas,
Gdym wracał zdyszany ze szkoły,
Quando eu chegava ofegante da escola,
A po ulicach w lekkiej jesieni
E pelas ruas, num outono suave,
Fruwały za mną jasne anioły.
Voavam atrás de mim anjos claros.
Mimozami zwiędłość przypomina
Com a mimosa, a murchidão lembra
Nieśmiertelnik żółty - październik.
A sempre-viva amarela – outubro.
To ty, to ty moja jedyna,
És tu, és tu a minha única,
Przychodziłaś wieczorem do cukierni.
Chegavas à tarde à pastelaria.
Z przemodlenia, z przeomdlenia senny,
Sonolento de tanta oração e desmaio,
W parku płakałem szeptanymi słowy.
Chorava no parque, com palavras sussurradas.
Młodzik z chmurek prześwitywał jesienny,
Ofuscava-se o jovem das nuvens de outono,
Od mimozy złotej - majowy.
Com a mimosa dourada – de maio.
Ach, czułymi, przemiłymi snami
Ah, com sonhos ternos e amáveis
Zasypiałem z nim gasnącym o poranku,
Adormecia com eles a desaparecer pela manhã,
W snach dawnymi bawiąc się wiosnami,
Brincando, nos sonhos, com antigas primaveras,
Jak tą złotą, jak tą wonną wiązanką...
Como o ramo dourado e perfumado...
