L’albero a cui tendevi
Drzewo, do którego sięgałeś
La pargoletta mano,
Swoją dziecięcą rączką,
Il verde melograno
Zielony granatowiec
Da’ bei vermigli fior,
Z pięknymi karmazynowymi kwiatami,
Nel muto orto solingo
W cichym, samotnym ogrodzie
Rinverdí tutto or ora
Właśnie cały znów się zazielenił
E giugno lo ristora
A czerwiec go krzepi
Di luce e di calor.
Światłem i ciepłem.
Tu fior de la mia pianta
Ty, kwiecie mojej rośliny
Percossa e inaridita,
Porażonej i uschłej,
Tu de l’inutil vita
Ty, z mojego bezużytecznego życia
Estremo unico fior,
Ostatni i jedyny kwiat,
Sei ne la terra fredda,
Jesteś w zimnej ziemi,
Sei ne la terra negra;
Jesteś w ciemnej ziemi;
Né il sol piú ti rallegra
Słońce już cię nie cieszy
Né ti risveglia amor.
Ani miłość cię nie budzi.
