Vai-se a primeira pomba despertada...
De eerste ontwaakte duif vliegt weg...
Vai-se outra mais... mais outra... enfim dezenas
Er vliegt er nog een weg... nog een... uiteindelijk tientallen
De pombas vão-se dos pombais, apenas
Duiven vliegen uit de duiventillen, zodra
Raia sanguínea e fresca a madrugada...
De frisse, bloedrode dageraad breekt aan...
E à tarde, quando a rígida nortada
En in de middag, wanneer de harde noordenwind
Sopra, aos pombais de novo elas, serenas,
Waait, ze keren weer sereen terug naar de duiventillen,
Ruflando as asas, sacudindo as penas,
Hun vleugels fladderend, hun veren schuddend,
Voltam todas em bando e em revoada...
Ze komen allemaal samen terug, in een grote zwerm...
Também dos corações onde abotoam,
Ook uit harten waar ze bloeien,
Os sonhos, um por um, céleres voam,
Dromen, één voor één, vliegen snel,
Como voam as pombas dos pombais;
Zoals de duiven uit de duiventillen vliegen;
No azul da adolescência as asas soltam,
In het blauw van de adolescentie spreiden ze hun vleugels,
Fogem... Mas aos pombais as pombas voltam,
Ze vluchten... Maar naar de duiventillen keren de duiven terug,
E eles aos corações não voltam mais...
En dromen keren nooit meer terug naar de harten...
