Na dziedzińcu przy kurniku
Az udvaron a tyúkól mellett
Krzyknął kogut — kukuryku!
A kakas kiáltott — kukurikú!
Biją skrzydła jak kańczugi,
Szárnyak csapnak, mint az ostorok,
Dziobią dzióby,
Csőrök csipegetnek,
Drą pazury aż do skóry.
Karmok a bőrig kaparnak.
Już krew kapie, pierze leci.
Már csöpög a vér, szállnak a tollak.
Z kwoczką uszedł rywal trzeci.
A harmadik rivális megszökött a tyúkkal.
A wtem indor dmuchnął:
Akkor a pulyka felfújta magát:
„Hola!“
„Várj!”
Stała się jego wola.
Az ő akarata teljesült.
„O co idzie, o co chodzi?
„Miről van szó, mi történik?”
Indor was pogodzi“.
A pulyka majd elintézi nektek.
Na to oba, każdy sobie:
Erre mindketten, ki-ki a maga módján:
„Przedrzeźniał się mej osobie“.
„Személyesen gúnyolt engem.”
„Moi panowie“
„Uraim“
indor powie
a pulyka mondta
„Niepotrzebnie się czubiło,
„Nem kellett volna veszekedni,
Przedrzeźniania tu nie było;
Itt nem volt gúnyolódás;
Obydwa z jednej zapialiście nuty,
Mindketten ugyanazt a dallamot kukorékoltátok,
Boście obydwa koguty“.
Mert mindketten kakasok vagytok.
Kiedy głupstwo jeden powie,
Amikor valaki butaságot mond,
Głupstwo drugi mu odpowie;
Egy másik ostobasággal válaszol;
Potem płacą życiem, zdrowiem.
Aztán az életükkel, az egészségükkel fizetnek.
Co rzec na to? Wiem — nie powiem!
Mit mondjak erre? Tudom — nem mondom!
