L’albero a cui tendevi
Το δέντρο προς το οποίο άπλωνες
La pargoletta mano,
Το μικρό παιδικό σου χεράκι,
Il verde melograno
Η πράσινη ροδιά
Da’ bei vermigli fior,
Με τα όμορφα πορφυρά λουλούδια,
Nel muto orto solingo
Στον σιωπηλό, μοναχικό κήπο
Rinverdí tutto or ora
Μόλις πρασίνισε ξανά
E giugno lo ristora
Και ο Ιούνιος το αποκαθιστά
Di luce e di calor.
Με φως και ζεστασιά.
Tu fior de la mia pianta
Εσύ, λουλούδι του φυτού μου
Percossa e inaridita,
Χτυπημένου και μαραμένου,
Tu de l’inutil vita
Εσύ, της άχρηστης ζωής μου
Estremo unico fior,
Το μοναδικό και τελευταίο λουλούδι,
Sei ne la terra fredda,
Είσαι στη κρύα γη,
Sei ne la terra negra;
Είσαι στη μαύρη γη·
Né il sol piú ti rallegra
Ο ήλιος δεν σε ευχαριστεί πια
Né ti risveglia amor.
Ούτε η αγάπη σε ξυπνά.
