Der Mond ist aufgegangen,
Η σελήνη έχει ανατείλει,
Die goldnen Sternlein prangen
Τα χρυσά μικρά αστέρια λάμπουν
Am Himmel hell und klar.
Στον ουρανό, φωτεινός και καθαρός.
Der Wald steht schwarz und schweiget,
Το δάσος στέκεται σκοτεινό και σιωπηλό,
Und aus den Wiesen steiget
Και από τα λιβάδια υψώνεται
Der weiße Nebel wunderbar.
Η θαυμαστή λευκή ομίχλη.
Wie ist die Welt so stille,
Πόσο ήσυχος είναι ο κόσμος,
Und in der Dämmrung Hülle
Και στο πέπλο του λυκόφωτος
So traulich und so hold!
Τόσο γαλήνιο και τόσο όμορφο!
Als eine stille Kammer,
Σαν ένα ήσυχο δωμάτιο,
Wo ihr des Tages Jammer
Όπου μπορείτε να κοιμηθείτε και να ξεχάσετε
Verschlafen und vergessen sollt.
Η θλίψη και ο πόνος της ημέρας.
Seht ihr den Mond dort stehen? —
Βλέπετε το φεγγάρι να στέκεται εκεί; —
Er ist nur halb zu sehen,
Μπορείτε να δείτε μόνο το μισό,
Und ist doch rund und schön!
Κι όμως είναι ολόκληρο και όμορφο!
So sind wohl manche Sachen,
Έτσι είναι και πολλά πράγματα,
Die wir getrost belachen,
Που γελάμε ανέμελα,
Weil unsre Augen sie nicht sehn.
Επειδή τα μάτια μας δεν μπορούν να τα δουν.
