Vai-se a primeira pomba despertada...
Pierwszy przebudzony gołąb odlatuje...
Vai-se outra mais... mais outra... enfim dezenas
Odlatuje kolejna... kolejna... w końcu dziesiątki
De pombas vão-se dos pombais, apenas
Gołębi odlatują z gołębników, gdy tylko
Raia sanguínea e fresca a madrugada...
Świeża, krwistoczerwona jutrzenka...
E à tarde, quando a rígida nortada
A po południu, gdy surowy wiatr północny
Sopra, aos pombais de novo elas, serenas,
Wieje, one spokojnie wracają znowu do gołębników,
Ruflando as asas, sacudindo as penas,
Trzepocząc skrzydłami, potrząsając piórami,
Voltam todas em bando e em revoada...
Wszystkie wracają razem, w wielkim stadzie...
Também dos corações onde abotoam,
Także z serc, gdzie rozkwitają,
Os sonhos, um por um, céleres voam,
Sny, jeden po drugim, szybko lecą,
Como voam as pombas dos pombais;
Jak gołębie wylatują z gołębników;
No azul da adolescência as asas soltam,
W błękicie młodości rozpościerają skrzydła,
Fogem... Mas aos pombais as pombas voltam,
Uciekają... Ale do gołębników gołębie wracają,
E eles aos corações não voltam mais...
I sny nigdy nie wracają do serc...
