L’albero a cui tendevi
De boom waarnaar je reikte
La pargoletta mano,
Je kleine kinderhandje,
Il verde melograno
De groene granaatappelboom
Da’ bei vermigli fior,
Met zijn mooie karmozijnrode bloemen,
Nel muto orto solingo
In de stille, eenzame tuin
Rinverdí tutto or ora
Is net weer groen geworden
E giugno lo ristora
En juni herstelt het
Di luce e di calor.
Met licht en warmte.
Tu fior de la mia pianta
Jij, bloem van mijn plant
Percossa e inaridita,
Geslagen en verdord,
Tu de l’inutil vita
Jij, van mijn nutteloze leven
Estremo unico fior,
De laatste en enige bloem,
Sei ne la terra fredda,
Je bent in de koude aarde,
Sei ne la terra negra;
Je bent in de donkere aarde;
Né il sol piú ti rallegra
De zon verheugt je niet meer
Né ti risveglia amor.
Noch wekt liefde je.
