Vai-se a primeira pomba despertada...
Prvi probuđeni golub odleti...
Vai-se outra mais... mais outra... enfim dezenas
Odlazi još jedna... još jedna... naposljetku desetine
De pombas vão-se dos pombais, apenas
Golubica odlijeću iz golubinjaka, čim
Raia sanguínea e fresca a madrugada...
Svježa, krvavocrvena zora puca...
E à tarde, quando a rígida nortada
A poslijepodne, kada oštar sjeverni vjetar
Sopra, aos pombais de novo elas, serenas,
Puše, one se mirno vraćaju opet u golubarnike,
Ruflando as asas, sacudindo as penas,
Mašući krilima, tresući perje,
Voltam todas em bando e em revoada...
Sve se vraćaju zajedno, u velikom jatu...
Também dos corações onde abotoam,
Također iz srca gdje cvjetaju,
Os sonhos, um por um, céleres voam,
Snovi, jedan po jedan, brzo lete,
Como voam as pombas dos pombais;
Kako lete golubovi iz golubinjaka;
No azul da adolescência as asas soltam,
U plavetnilu adolescencije, šire svoja krila,
Fogem... Mas aos pombais as pombas voltam,
Bježe... Ali u golubarnike golubice se vraćaju,
E eles aos corações não voltam mais...
I snovi se nikad više ne vraćaju u srca...
