L’albero a cui tendevi
Stablo prema kojem si posegnuo
La pargoletta mano,
Svojom malom dječjom rukom,
Il verde melograno
Zeleno stablo nara
Da’ bei vermigli fior,
S lijepim grimiznim cvjetovima,
Nel muto orto solingo
U nijemom, osamljenom vrtu
Rinverdí tutto or ora
Upravo je ponovno zazelenilo
E giugno lo ristora
I lipanj ga obnavlja
Di luce e di calor.
Svjetlom i toplinom.
Tu fior de la mia pianta
Ti, cvijete moje biljke
Percossa e inaridita,
Udarene i osušene,
Tu de l’inutil vita
Ti, mog beskorisnog života
Estremo unico fior,
Posljednji, jedini cvijet,
Sei ne la terra fredda,
Ti si u hladnoj zemlji,
Sei ne la terra negra;
Ti si u crnoj zemlji;
Né il sol piú ti rallegra
Sunce te više ne veseli
Né ti risveglia amor.
Niti te ljubav budi.
