Rimas VII (Gustavo Adolfo Bécquer)

Del salón en el ángulo oscuro,

Στη σκοτεινή γωνία του δωματίου,

de su dueña tal vez olvidada,

ίσως ξεχασμένη από την ιδιοκτήτριά της,

silenciosa y cubierta de polvo,

σιωπηλή και καλυμμένη με σκόνη,

veíase el arpa.

Φαινόταν η άρπα.

¡Cuánta nota dormía en sus cuerdas,

Πόσες νότες κοιμούνταν στις χορδές της,

como el pájaro duerme en las ramas,

όπως το πουλί κοιμάται στα κλαδιά,

esperando la mano de nieve

περιμένοντας το χιονάτο χέρι

que sabe arrancarlas!

που ξέρει πώς να τις βγάλει έξω!

¡Ay!, pensé: ¡cuántas veces el genio

Αχ!, σκέφτηκα: πόσο συχνά η ιδιοφυΐα

así duerme en el fondo del alma

κοιμάται έτσι στα βάθη της ψυχής

y una voz como Lázaro espera

και περιμένει μια φωνή σαν τον Λάζαρο

que le diga: «Levántate y anda»!

να πει: «Σήκω και περπάτα!»