"Hope" is the thing with feathers
«Η ελπίδα» είναι το πράγμα με τα φτερά
That perches in the soul,
Που κάθεται στην ψυχή,
And sings the tune without the words,
Και τραγουδά τη μελωδία χωρίς λόγια,
And never stops at all,
Και ποτέ δεν σταματά,
And sweetest in the Gale is heard;
Και ακούγεται πιο γλυκά στην καταιγίδα·
And sore must be the storm
Και πολύ δυνατή πρέπει να είναι η καταιγίδα
That could abash the little bird
Που θα μπορούσε να ντροπιάσει το πουλάκι
That kept so many warm.
Που κράτησε τόσους ζεστούς.
I've heard it in the chillest land,
Την έχω ακούσει στη πιο κρύα γη,
And on the strangest sea;
Και στην πιο παράξενη θάλασσα·
Yet, never, in extremity,
Κι όμως, ποτέ, στην ακραία κατάσταση,
It asked a crumb of me.
Δεν μου ζήτησε ούτε ένα ψίχουλο.
