Del salón en el ángulo oscuro,
W ciemnym rogu pokoju,
de su dueña tal vez olvidada,
może zapomniana przez swoją właścicielkę,
silenciosa y cubierta de polvo,
cicha i pokryta kurzem,
veíase el arpa.
Harfę było widać.
¡Cuánta nota dormía en sus cuerdas,
Ile nut spało w jej strunach,
como el pájaro duerme en las ramas,
jak ptak śpi na gałęziach,
esperando la mano de nieve
oczekując śnieżnobiałej ręki
que sabe arrancarlas!
która wie, jak je wydobyć!
¡Ay!, pensé: ¡cuántas veces el genio
Ach!, pomyślałem: jak często geniusz
así duerme en el fondo del alma
śpi tak w głębi duszy
y una voz como Lázaro espera
i czeka na głos jak Łazarz
que le diga: «Levántate y anda»!
żeby powiedział: „Wstań i chodź!”
