Rimas VII (Gustavo Adolfo Bécquer)
C1Španščina12 kartic
Za več vsebin, jezikov in funkcij prenesi mobilno aplikacijo iz trgovine App Store ali Google Play.
Del salón en el ángulo oscuro,
V temnem kotu sobe,
de su dueña tal vez olvidada,
morda pozabljena od svoje lastnice,
silenciosa y cubierta de polvo,
tiha in prekrita s prahom,
veíase el arpa.
Harfa je bila vidna.
¡Cuánta nota dormía en sus cuerdas,
Koliko not je spalo v njenih strunah,
como el pájaro duerme en las ramas,
kot ptica spi na vejah,
esperando la mano de nieve
čakajoč snežno belo roko
que sabe arrancarlas!
ki jih zna izvleči!
¡Ay!, pensé: ¡cuántas veces el genio
Ah!, sem pomislil: kolikokrat genij
así duerme en el fondo del alma
spi tako v globinah duše
y una voz como Lázaro espera
in čaka glas kot Lazar
que le diga: «Levántate y anda»!
da reče: 'Vstani in hodi!'