Cartagena de Indias 1683
B2Engels26 kaarten
Voor meer content, talen en functies download je de mobiele app in de App Store of via Google Play.
I was in the port of Cartagena de Indias, and the year was 1683.
Ik was in de haven van Cartagena de Indias, en het jaar was 1683.
The sun had already risen over the Caribbean Sea.
De zon was al opgekomen boven de Caribische Zee.
The air smelled of salt, damp wood, and spices. Everything looked old, but full of life.
De lucht rook naar zout, vochtig hout en specerijen. Alles leek oud, maar vol leven.
The merchants were shouting their prices as they unloaded goods from the latest galleon.
De handelaren riepen hun prijzen terwijl ze goederen uit het laatste galjoen losten.
I saw some sailors talking about an English ship seen near the coast.
Ik zag enkele zeelieden praten over een Engels schip dat nabij de kust was gezien.
A young man was selling coconuts on the corner and offered me one for two reales.
Een jonge man verkocht kokosnoten op de hoek en bood me er een aan voor twee reales.
From the top of the city walls, you could see the sea and hear the sounds of the port.
Vanaf de top van de stadsmuren kon je de zee zien en de geluiden van de haven horen.
I entered the city through the Boca del Puente, the main entrance to Cartagena.
Ik ging de stad binnen via de Boca del Puente, de hoofdingang van Cartagena.
In the Plaza de los Coches, the vendors were offering tropical fruits under colourful umbrellas.
Op de Plaza de los Coches boden de verkopers tropisch fruit aan onder kleurrijke parasols.
A lady in the plaza told me that the Zapata family would host a grand dance that week.
Een dame op het plein vertelde me dat de familie Zapata die week een groot bal zou organiseren.
I saw some children running barefoot through the plaza.
Ik zag enkele kinderen blootsvoets over het plein rennen.
The Street of the Inquisition was narrow and quiet, but everyone avoided talking about the building at the end.
De Calle de la Inquisición was smal en stil, maar iedereen vermeed het om over het gebouw aan het einde te praten.
I walked along Archbishop’s Street, where the houses had wooden balconies full of flowers.
Ik liep langs de Calle del Arzobispado, waar de huizen houten balkons vol bloemen hadden.
Doña Teresa Céspedes passed by in her carriage, covered with a white lace veil.
Doña Teresa Céspedes reed voorbij in haar koets, bedekt met een witte kanten sluier.
Doctor Fernández de Madrid walked by in his black cape, and many greeted him with respect.
Dokter Fernández de Madrid liep voorbij in zijn zwarte cape, en velen begroetten hem met respect.
Father Ignacio, a beloved Jesuit, was speaking with some children in front of the convent.
Pater Ignacio, een geliefde jezuïet, sprak met enkele kinderen voor het klooster.
A boy told me that Don Tomás, the baker, always saved the best bread for the soldiers.
Een jongen vertelde me dat Don Tomás, de bakker, altijd het beste brood bewaarde voor de soldaten.
I heard that Don Alonso Valdés received news of a shipment of cacao from Venezuela.
Ik hoorde dat Don Alonso Valdés nieuws had ontvangen over een lading cacao uit Venezuela.
They said Don Rodrigo Montenegro wanted to buy another house near the city wall.
Ze zeiden dat Don Rodrigo Montenegro een ander huis wilde kopen nabij de stadsmuur.
In the apothecary shop, Señora Gómez said her son saw a French ship from the hill.
In de apotheek vertelde mevrouw Gómez dat haar zoon een Frans schip vanaf de heuvel had gezien.
In the tavern, a sailor said that young Blas de Lezo wanted to set sail for Havana.
In de taverne zei een zeeman dat de jonge Blas de Lezo naar Havana wilde vertrekken.
I passed through the Customs Square, where officials walked with papers in hand and serious faces.
Ik liep door de Plaza de la Aduana, waar ambtenaren met papieren in de hand en serieuze gezichten liepen.
In San Pedro Claver Square, a group of newly arrived enslaved people waited silently under the sun.
Op de Plaza de San Pedro Claver wachtte een groep pas aangekomen slaven zwijgend in de zon.
I saw the Castle of San Felipe in the distance, towering over the city from a hill.
Ik zag het Castillo de San Felipe in de verte, dat de stad vanaf een heuvel domineerde.
At sunset, people walked along the city walls to watch the sun sink into the Caribbean Sea.
Bij zonsondergang liepen mensen over de stadsmuren om de zon in de Caribische Zee te zien zinken.
Cartagena was full of life, colours, and rumours — a city that never completely slept.
Cartagena was vol leven, kleuren en geruchten — een stad die nooit helemaal sliep.